Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie rozpoczęło kampanię „Znicz Wiary – Chiny 2008″, aby uświadomić polskim katolikom, szczególnie w atmosferze odbywającej się w 2008 r. Olimpiady w Pekinie, jak poważnych nadużyć dopuszcza się Komunistyczna Partia Chin (KPCH).
Pomimo prześladowań, które trwają nieprzerwanie w Chinach od połowy lat 50-tych, przetrwanie chrześcijaństwa i jego dynamiczny rozwój jest cudem współczesnych czasów.
Chcieliśmy przybliżyć chrześcijanom fakt powszechnego łamania przez rząd Hu Jinato podstawowych praw człowieka w tym kraju. Komuniści zrobią wszystko, aby stworzyć fikcyjny i idylliczny obraz sytuacji chrześcijaństwa, niestety wielu ludzi wciąż daje się im na to po prostu nabrać!
Znicz wiary wciąż płonie w Chinach jasno udaremniając plany tych, którzy za wszelką cenę chcą go zagasić. Chociaż prześladowania cały czas trwają, wielu entuzjastów, głównie młode pokolenie wierzących umie sobie wyobrazić jak bardzo chrześcijanie cierpieli w poprzednich latach. W szczycie prześladowań, w późnych latach 60-tych podczas Rewolucji Kulturowej, ogromna liczba wierzących została zesłana do obozów pracy, a wiele więcej zostało zabitych, często w sposób brutalnych. Nawet ci złapani na szeptaniu modlitwy w ukryciu ryzykowali aresztowanie, a posiadanie religijnych przedmiotów, takich jak różańce, było niezwykle niebezpieczne.
Do lat 70-tych wszystkie kościoły był zamknięty, wiele z nich zostało zniszczonych przez Czerwoną Straż. Cała religijna działalność ustała. To co zauważyli pracownicy Pomocy Kościołowi w Potrzebie podczas swojej podróży po Chinach, to to, iż pamięć o tamtych bolesnych czasach jest cały czas bardzo żywa. Jeden biskup wspomniał, jak został publicznie wyszydzony i wyzwany oraz zmuszony do noszenia oślej czapki, jako kary za jego nielojalność wobec reżimu. Począwszy od wczesnych lat 80-tych tolerancja dla religii zaczęła wzrastać, ale rządowa polityka wobec Kościoła katolickiego według zasady „dziel i rządź” praktykowana od lat 50-tych cały czas hamowała jego rozwój. W 1958 roku komunistyczne Chiny powołały Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich w celu kontrolowania wiernych, co doprowadziło do pojawienia się Kościoła „oficjalnego”, czyli państwowego i Kościoła „podziemnego”, który odmawiał współpracy z rządem. Szczególnym zadaniem stowarzyszenia było mianowanie biskupów bez zgody papieża. Biskupi ci mieli służyć sprawowaniu kontroli nad katolikami.
Obecnie znaczna większość biskupów pozostaje w komunii ze Stolicą Apostolską. Ojciec Święty Benedykt XVI chcąc przełamać trwający impas wystosował „List do katolików w Chinach” w maju 2007 roku, szukając tym samym przyczynku do pojednania w Kościele. Nadzieja na to pojednanie ukazała się na horyzoncie razem ze wzrostem współpracy pomiędzy wspólnotami obydwu Kościołów.
Nie zapomnijmy o katolikach w Chinach
Państwa pomoc wesprze te i inne podobne projekty. Pamiętajmy również o stałej modlitwie za prześladowanych w Chinach. To zawsze możemy dla nich uczynić!
„Dziękujemy Dobroczyńcom z całego serca za pomoc. Potrzebujemy pomocy i modlitwy, wciąż więcej i więcej… dzięki modlitwie istnieje nadzieja, że Kościół będzie się rozwijać. Nie wszystkie problemy znikną natychmiast, ale rozwiążemy je, krok po kroku…”
(Biskup Kościoła Podziemnego)
„To czego najbardziej potrzebujemy, to modlitwa naszych Dobroczyńców. To jest najważniejsze!”.
(Siostra zakonna z Kościoła podziemnego)
Nigeria, kraj o populacji przekraczającej 220 milionów mieszkańców, jest dziś jednym z najniebezpieczniejszych miejsc dla chrześcijan na świecie. Pomimo ogromnych zasobów naturalnych ponad 40 procent społeczeństwa żyje w ubóstwie. Przemoc, prześladowania religijne i brak bezpieczeństwa dotykają codziennie miliony ludzi. Właśnie dlatego jako Pomoc Kościołowi w Potrzebie zdecydowaliśmy się poświęcić XVII Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym […]
Ich codzienna modlitwa to serce Kościoła. Czas na nas, by bicie tego serca usłyszeli wszyscy! Poprzez kampanię „Cicha i wierna obecność” kierujemy pomoc do żeńskich zakonów kontemplacyjnych.
Wszystko, co jeszcze 14 lat temu było częścią codziennego życia, dziś stało się niedostępne. Syria pozostaje krwawiącą raną, dlatego Pomoc Kościołowi w Potrzebie kontynuuje zbiórkę.
