Pomoc dla Somalii. Pomóż głodującym!

Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie we wrześniu 2011 r. zwróciło się z apelem do chrześcijan w Polsce o udzielenie pilnej pomocy głodującym Somalijczykom.

Doniesienia medialne o suszy i klęsce głodu w Somalii, które docierały do nas w tamtym czasie były zatrważające: w ciągu 90 dni umarło z głodu ok. 29 000 dzieci a 640 000 dzieci było skrajnie niedożywionych.

Nie mogliśmy pozwolić by cywilizowany świat był głuchy wobec śmierci bezbronnych i głodnych dzieci. Żyjemy w kraju i na kontynencie, dla którego głód jest dziś czymś obcym i poza wyjątkami nieobecnym. Nasz konsumpcyjny świat niszczy każdego dnia tony żywności. Na naszych polskich wysypiskach można znaleźć wyrzucony chleb i inne produkty spożywcze, których nie jesteśmy w stanie spożyć. Na naszej planecie, która jest w stanie wyżywić o wiele większą liczbę ludzi niż ją zamieszkuje, słyszy się, że tu i ówdzie tony zboża topi się w oceanach – a tuż obok 29 000 dzieci umiera, bo brakuje chleba. Można było szukać winnych wśród „panów świata”, ale to nie zatrzymałoby fali śmierci głodowej idącej przez Somalię i inne kraje afrykańskie. Zresztą każdy z nas wobec dramatu głodu powinien uczynić rachunek sumienia. Cały świat zwracał się w stronę Somalii i spieszył z pomocą, ale pomoc humanitarna nie jest taka prosta. Dostarczanie jej dodatkowo utrudniał brak współpracy ze strony muzułmańskich fundamentalistów z ruchu Al-Szebab, którzy od kilku lat umacniają swoje wpływy w niektórych regionach kraju i wówczas zaprzeczali rozmiarom klęski. Trudności te nie mogły jednak wpłynąć na niesienie pomocy umierającym z głodu ludziom.

Trzy miliony ludzi potrzebowało natychmiastowej pomocy. Skuteczną pomoc zawsze niosą na kontynencie afrykańskim organizacje kościelne, które przez swoje struktury docierają do najbardziej potrzebujących. Wówczas do każdego chrześcijanina, chyba jak nigdy wcześniej, przemawiały, jakże mocno brzmiące słowa Chrystusa: „Nie potrzebują odchodzić, wy dajcie im jeść”.

„Wy dajcie im jeść” – tymi słowami zwrócił się Jezus do swoich uczniów gdy prosili Go, aby głodni słuchacze słowa rozeszli się i poszukali sobie żywności. „Nie potrzebują odchodzić – wy dajcie im jeść”. Cud rozmnożenia pięciu chlebów dla tysięcy ludzi dokonał się przez ręce człowieka. Pan podawał chleb głodnym rękami apostołów. I tak od stworzenia świata Bóg ratuje ludzi rękami drugiego człowieka. Noe buduje Arkę, na której dokonuje się ocalenie od wód potopu. Abraham urządza wieczerzę, która staje się momentem ujawnienia zamiaru zniszczenia Sodomy i Gomory. Józef sprzedany w niewolę ocala pokolenia Jakuba od głodu. Eliasz posłany zostaje do wdowy i jej syna w Sarepcie Sydońskiej, aby ocalić ich od głodowej śmierci. Bóg działa przez człowieka i w człowieku odnajduje skuteczne narzędzie pomocy.

Nasza pomoc miała wartość o wiele większą niż nam się wydaje. Wobec fali głodu i śmierci, każdy choćby najmniejszy grosz miał swoją wartość. Tą wartością było uratowane życie i uchronienie od śmierci głodowej.