Miesiąc: sierpień 2025

Liban pięć lat po katastrofie w porcie – między traumą a nadzieją

Posted on by

Minęło pięć lat od jednego z najbardziej tragicznych wydarzeń w najnowszej historii Libanu – eksplozji w porcie w Bejrucie 4 sierpnia 2020 roku. Wybuch zabił ponad 200 osób, ranił ponad 7 000, a całe dzielnice zostały zrównane z ziemią. Około 300 000 ludzi straciło dach nad głową.

Pomimo traumy i trudności wielu Libańczyków zachowuje wiarę i determinację. Pomoc Kościołowi w Potrzebie (ACN) rozmawiało z czwórką libańskich chrześcijan o tym, jak zmieniło się ich życie od tamtego dnia i jakie mają nadzieje na przyszłość.

„Tego po prostu już nie było”

Affifeh Bachir miała 73 lata, gdy fala uderzeniowa przetoczyła się przez Bejrut. Była wtedy w podróży, lecz to, co zobaczyła po powrocie, nie przypominało domu.

– Gdy wróciłam, dom był zawalony. Zostało tylko okno, nic więcej. Tego po prostu już nie było – wspomina.

Przed wybuchem jej życie było stabilne. Dziś zmaga się z zaspokajaniem podstawowych potrzeb. – Kiedyś kupowałam wszystko, na co miałam ochotę. Teraz muszę się zastanowić dwa razy, zanim kupię owoce. Wszystko jest drogie, a trudno mi zdobyć lekarstwa – mówi. Samotne życie dodatkowo potęguje trudności. – Kiedyś chodziłam ulicami i czułam się bezpiecznie. Teraz mam wrażenie, że bezpieczeństwo zniknęło wraz z eksplozją.

Bejrucie

„Przeszliśmy tamtędy zaledwie godzinę wcześniej”

Maroun El Khawand miał 16 lat w dniu wybuchu. Wraz z rodziną dotarł właśnie w góry na południu Libanu, gdy usłyszał huk eksplozji.

– Następnego dnia pojechaliśmy zobaczyć, co się stało. Cała okolica przed portem była zniszczona, jakby zrównała ją z ziemią burza ogniowa. Nie było okien, a nawet ściany były powyrywane. To był szok – opowiada.

Patrząc wstecz, Maroun widzi, jak trudne były te lata. – Fizycznie nic nam się nie stało – to cud, bo przeszliśmy tamtędy godzinę wcześniej. Ale psychicznie wiele osób wciąż reaguje lękiem na głośne dźwięki, jak grzmot.

Dziś ma 21 lat i wyjeżdża na studia do Francji, ale nie zamierza na stałe opuszczać ojczyzny. – Czasem trzeba wyjechać, by wrócić silniejszym. Wierzę, że mam przyszłość w Libanie – mówi.

„Jesteśmy wezwani, by świecić w ciemną noc”

Biskup Jules Boutros z Kościoła syryjsko-katolickiego miał 38 lat w chwili wybuchu. Obecnie, jako jeden z najmłodszych biskupów na świecie, wspomina tamten dzień jako najbardziej wstrząsający moment ostatnich lat.

– To było szokujące, nikt nie mógł uwierzyć, że coś takiego wydarzyło się w jednej chwili – mówi.

Mimo kryzysów widzi w swoim kraju nową nadzieję. – Przechodzimy przez ciemne noce, ale właśnie wtedy jesteśmy wezwani, by świecić. Światło, które niesiemy, to światło Jezusa Chrystusa. To nie nasze światło, polityka czy kultura, lecz mądrość krzyża i blask zmartwychwstania, przez które Chrystus pokonał zło.

Bejrucie

Nadzieja odległa, ale wciąż obecna

Marielle Boutros, menadżerka projektów PKWP w Libanie, podkreśla, że nadzieja jest realna, choć wymaga realizmu. – Nadzieja jest na horyzoncie i to piękne. Ale jest wciąż daleka, a ludzie są zmęczeni – mówi.

Śledztwo w sprawie wybuchu postępuje powoli, a rodziny ofiar wciąż czekają na sprawiedliwość. Napięcia zbrojne i groźba wojny nadal wiszą nad krajem. Kryzys gospodarczy sprawia, że wielu ludzi ma problem z dostępem do leków czy opieki szpitalnej.

Emigracja pozostaje bolesną raną. – Większość wyjeżdżających już nie wraca. System zmusza ich do pozostania za granicą – zauważa Marielle.

PKWP od lat wspiera Kościół katolicki w Libanie, finansując projekty od pomocy humanitarnej po edukację i formację religijną. Tuż po eksplozji w 2020 r. organizacja jako jedna z pierwszych dostarczyła paczki żywnościowe i środki do życia oraz wsparła odbudowę Bejrutu.

Pięć lat później trauma wciąż jest żywa. Jednak wiara i determinacja ludzi takich jak Affifeh, Maroun, biskup Jules i Marielle pokazują, że nawet w największym mroku światło nadziei wciąż płonie.

POMÓŻ TERAZ

87 1020 1068 0000 1402 0096 8990 z dopiskiem „Cedry Nadziei”

Korzystając z serwisu Dotpay S.A przekaż ofiarę

POMÓŻ TERAZ

Świadectwo księdza uprowadzonego przez dżihadystów

Posted on by

Katolicki ksiądz opowiedział o dramatycznych przeżyciach, jakich doznał po porwaniu przez uzbrojonych ekstremistów w Nigerii i 51-dniowej niewoli, podczas której niemal stracił oko.

Ojca Alphonsusa Afinę porwali islamscy bojownicy z Boko Haram 1 czerwca 2025 roku. Brutalnie go pobili, ograbili ze wszystkich rzeczy i podpalili jego samochód. Następnie przez ponad siedem tygodni przetrzymywali go wraz z innymi zakładnikami w odizolowanym, górzystym rejonie. 21 lipca udało się go uwolnić, a po powrocie do diecezji w Maiduguri natychmiast trafił pod opiekę lekarzy.

Porwanie i brutalne pobicie

W rozmowie z organizacją Pomoc Kościołowi w Potrzebie (ACN) ksiądz Afina opowiedział, że jechał z dwoma pracownikami z Mubi do Maiduguri na warsztaty formacyjne. Po minięciu wojskowego punktu kontrolnego w Limankarze, ich samochód przejechał obok ładunku wybuchowego – wkrótce potem rozległy się strzały.

„Uzbrojeni mężczyźni wyszli z krzaków i zaczęli do nas strzelać. W chaosie porzuciłem samochód i zacząłem uciekać” – relacjonuje.

Na drodze widział porzucone autobusy i ludzi uciekających w różnych kierunkach. On i jego towarzysze próbowali wrócić w stronę punktu kontrolnego.

„Samochody, które jechały za nami, zawracały i wpadały w sam środek wymiany ognia między wojskiem a napastnikami. Ci, którzy jechali na motocyklach, dogonili nas. Jeden z nich celując we mnie z broni, kazał mi się zatrzymać. Poddałem się i podniosłem ręce do góry” – opowiada kapłan.

Dżihadyści zabrali mu dwa telefony, kazali je odblokować, zabrali również zegarek i gotówkę. Następnie kazali mu usiąść między dwoma uzbrojonymi mężczyznami na motocyklu i wrócili z nim do jego samochodu, który dokładnie splądrowali – zabrali wszystkie bagaże, w tym kielich mszalny, mszał, trzy laptopy i sprzęt należący do Kościoła.

„Zaczęli mnie bić – wtedy doznałem urazu oka. Krew zalewała mi twarz i spływała na ramię. Przez trzy tygodnie oko było opuchnięte i sączyła się z niego wydzielina.”

Następnie kazali mu wsiąść do samochodu, a konwój złożony z czterech pojazdów wypełnionych zakładnikami ruszył w głąb buszu. U podnóża góry Gwoza doszło do kolejnej strzelaniny między bojownikami a armią nigeryjską. Napastnicy wyciągnęli zakładników z pojazdów i podpalili auta. Potem poprowadzili ocalałych pieszo w górę.

„Tego dnia uprowadzono 14 osób. Części udało się uciec, inni zostali zabici – wśród ofiar był jeden z naszych pracowników” – wspomina ksiądz.

W czasie niewoli spał w jednym pomieszczeniu z czterema innymi zakładnikami, pilnowanymi przez uzbrojonych strażników.

Lęk, modlitwa i wdzięczność po uwolnieniu

„Po trzech tygodniach pojawiło się wojsko i rozpoczęło naloty oraz ostrzał artyleryjski miejsca, w którym nas przetrzymywano. Od tamtej pory mam trudności ze snem – strach przed śmiercią nie opuszcza mnie do dziś.”

Po uwolnieniu 21 lipca, przedstawiciele diecezji Maiduguri przewieźli go do szpitala. Otrzymał leki i obecnie czeka na operację oka.

Wyraził wdzięczność wszystkim, którzy modlili się o jego uwolnienie i angażowali się w pomoc:

„Czułem siłę modlitwy z całego świata – nawet po tym, jak zaczęli mnie inaczej traktować bojownicy Jama’at Ahl Sunna li Da’awa wal Jihad (Boko Haram). Ale przede wszystkim dziękuję Bogu za to, że ocalił mi życie w tych przerażających okolicznościach.”

Pomoc Kościołowi w Potrzebie od lat wspiera Kościół w Nigerii, niosąc pomoc duszpasterską, wsparcie psychologiczne oraz pomagając odbudowywać wspólnoty zniszczone przez prześladowania.

Nowe akty przemocy wobec chrześcijan na Zachodnim Brzegu

Posted on by

Kościelni hierarchowie stanowczo potępili kolejny brutalny atak na Taybeh – jedyne w całości chrześcijańskie miasto na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu.

28 lipca grupa ekstremistycznych izraelskich osadników wtargnęła do Taybeh, położonego na wschód od Ramallah, gdzie podpaliła kilka samochodów i pokryła ściany wrogimi, nienawistnymi napisami.

Eskalacja przemocy wobec chrześcijan na Zachodnim Brzegu

W oświadczeniu wydanym dzień później, 29 lipca, Patriarchowie i Zwierzchnicy Kościołów wyrazili „głębokie zaniepokojenie” eskalacją takich incydentów. Jak podkreślili:

„Podpalono kilka pojazdów, a ściany pokryto pełnymi nienawiści napisami – to jednoznaczny akt zastraszenia skierowany przeciwko pokojowej i wiernej wspólnocie, zakorzenionej w Ziemi Chrystusa.”

Ekstremiści podpalili także mury pochodzącego z V wieku Kościoła św. Jerzego, znajdującego się na wschodnich obrzeżach miasta – to ta sama świątynia, którą zaatakowali już wcześniej 7 lipca.

Liderzy Kościołów ostrzegają, że to nie są odosobnione zdarzenia.

„To bolesne wydarzenie nie jest odosobnione. Stanowi część niepokojącego wzorca przemocy ze strony osadników wobec społeczności na Zachodnim Brzegu – wobec ich domów, miejsc świętych i codziennego życia. Zaledwie kilka dni wcześniej osadnicy wtargnęli do Taybeh, wprowadzając bydło do centrum miasta. Zamaskowani napastnicy – niektórzy uzbrojeni, inni na koniach – szerzyli strach, zakłócając spokój mieszkańców. Ogień sięgnął murów starożytnego kościoła, będącego żywym świadectwem nieprzerwanej obecności chrześcijan w Ziemi Świętej.”

Według nich izraelska policja opisuje te ataki jedynie jako „uszkodzenia mienia”, co – jak zaznaczyli – „pomija szerszy kontekst systematycznego zastraszania i nadużyć.”

Duchowni wyrazili także sprzeciw wobec braku konsekwencji prawnych wobec sprawców:

„Jesteśmy głęboko zaniepokojeni panującą atmosferą bezkarności, która podważa rządy prawa i zagraża pokojowemu współistnieniu w Ziemi Zmartwychwstania. Brak odpowiedzialności nie tylko zagraża wspólnotom chrześcijańskim, ale też osłabia moralne i prawne fundamenty, które podtrzymują pokój i sprawiedliwość dla wszystkich.”

przemocy wobec chrześcijan

Atak na kościół św. Jerzego i reakcja lokalnej wspólnoty

Do wcześniejszego ataku na Kościół św. Jerzego doszło 7 lipca. Wówczas dziesięciu ekstremistów z pobliskich osiedli celowo wznieciło ogień w pobliżu cmentarza i samej świątyni.

Proboszcz parafii rzymskokatolickiej w Taybeh, ksiądz Bashar Fawadleh, tak opisał te wydarzenia organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie (ACN):

„Byliśmy bardzo zaskoczeni, gdy ponad dziesięciu uzbrojonych osadników zaatakowało ten bardzo święty i ważny kościół św. Jerzego – po arabsku Al-Khadr. Podpalili teren obok kościoła, który pochodzi z V wieku, oraz za cmentarzem. Byliśmy w szoku, ale ponad 20 młodych ludzi pobiegło ze mną na miejsce i udało nam się ugasić ogień, podczas gdy oni tylko stali z boku i patrzyli.”

Duchowny zaznaczył, że napięcia z osadnikami narastały już na długo przed ostatnimi atakami. Od momentu eskalacji przemocy z Taybeh wyjechało co najmniej dziesięć chrześcijańskich rodzin.

Ucieczka od lęku: młodzież z Ziemi Świętej na obozach finansowanych przez PKWP

Posted on by

Ponad 600 młodych ludzi z Ziemi Świętej mogło spędzić tydzień pełen radości i poczucia wolności. Było to możliwe dzięki zaangażowaniu lokalnego Kościoła oraz Pomocy Kościołowi w Potrzebie (ACN). W tym roku obozy miały szczególne znaczenie. W związku z eskalacją konfliktu między Izraelem a Iranem, codzienne życie młodych ludzi stało się jeszcze trudniejsze i bardziej stresujące.

Każdego roku Łaciński Patriarchat Jerozolimy organizuje obozy letnie dla młodych chrześcijan w Palestynie i Izraelu. Od początku wojny w Strefie Gazy ich znaczenie tylko wzrosło. Tegoroczna edycja, odbywająca się w cieniu otwartego konfliktu z Iranem w czerwcu, przyniosła dzieciom i młodzieży ogromną ulgę i wytchnienie.

Ojciec Louis Salman, duszpasterz młodzieży z ruchu „Youth of Jesus’ Homeland” (YJH), który działa na rzecz młodych chrześcijan na Zachodnim Brzegu, wspomina, jak wyglądał początek obozu, kiedy Iran rozpoczął atak rakietowy na Izrael.

– Rakiety zaczęły spadać dzień po rozpoczęciu obozu. Dzieci się bały, a ich rodzice dzwonili, prosząc, by je odesłać do domu. Przekonaliśmy ich jednak, żeby pozwolili dzieciom zostać – mówi o. Louis Salman w rozmowie z PKWP.

Jak podkreśla, była to słuszna decyzja. – Dostawaliśmy powiadomienia z sieci komórkowej na 10–15 minut przed każdym atakiem. Zbieraliśmy wtedy wszystkich w głównym pomieszczeniu, robiliśmy zabawy albo rozmawialiśmy o Jezusie – tak, by nie musieli patrzeć na rakiety przelatujące nad głowami. Lepiej, że byli z nami, bo tworzyliśmy wspólnotę, bawiliśmy się, pomagaliśmy im nie bać się. Ale to wciąż było bardzo dziwne przeżycie – dodaje kapłan.

Ruch YJH zorganizował pięć różnych obozów dla łącznie 500 młodych uczestników, podzielonych według grup wiekowych – w tym jeden dla młodych pracujących poniżej 22. roku życia. Formacja religijna jest ważną częścią programu, ale – jak zaznacza o. Salman – jeszcze ważniejsze jest to, że obozy dają młodym chrześcijanom z Zachodniego Brzegu namiastkę innego życia.

– To bardzo ważne, bo tam mogą „oddychać wolnością”. W domu nie mogą odwiedzać przyjaciół z powodu blokad i punktów kontrolnych. Dlatego tak bardzo potrzebują tego czasu – tłumaczy.

młodzież z Ziemi Świętej

„Mogą znowu być dziećmi!”

W tym samym czasie odbywają się również inne obozy dla młodych katolików mówiących po hebrajsku, którzy zmagają się z zupełnie innymi problemami. Monika Faes, świecka koordynatorka duszpasterska wikariatu św. Jakuba, opowiedziała PKWP, jak ważne są te wyjazdy dla dzieci z jej wspólnoty.

– Większość dzieci, które jadą na obozy, to migranci bez dokumentów. Już teraz żyją w ciągłym strachu przed deportacją, a niedawno spędzili 12 dni w schronach. Wyjazd na obóz, gdzie mamy podejście uwzględniające traumę, to dla nich możliwość po prostu bycia dziećmi – mówi Faes.

– Praca, którą wykonujemy w ciągu roku w ramach katechezy, jest kontynuowana także podczas obozów. Otrzymaliśmy niezwykle poruszające opinie. Niektóre dzieci mówiły, jak bardzo ważne było dla nich to, że mogły się zbliżyć do Boga i być razem z duszpasterzami. To dla nich ogromne wsparcie – dodaje. – Są mniejszością – jako osoby bez dokumentów często czują, że nie przynależą. A do tego są mniejszością jako chrześcijanie. Te obozy dają im siłę, by nadal iść z Jezusem.

Mimo że obozy te organizowane są dla zupełnie różnych społeczności, mierzących się z odmiennymi problemami, zarówno Monika Faes, jak i o. Louis Salman zgodnie podkreślają, że bez wsparcia finansowego PKWP nie byłyby one możliwe.

– Ta pomoc jest nie do przecenienia. Rodzice bardzo się starają, ciężko pracują, ale nie są w stanie pokryć pełnych kosztów uczestnictwa dzieci w obozach. Różnicę zawsze pokrywa wikariat, a my jesteśmy naprawdę małą wspólnotą. Dlatego jesteśmy PKWP ogromnie wdzięczni – podsumowuje Monika Faes.

młodzież z Ziemi Świętej